Blue

2008-04-29T09:09:00.000+04:30

دست را پایین بیاور
کسی به سوگند های معصومانه اهمیت نمی دهد
سکوتها به راحتی لگد مال می شوند
و نگاه های افسارگسیخته در پی فاخته ها گم می شوند

چشمانت را ببند و به آشوب خواب هایت بنگر
به ذکرهای فرسوده ، به تسبیح های از بند گریخته
و به اینکه همه اینها از قماش سرنوشت اند

گناه من چه بود
که به سادگی واژه ها را شعر کردم
و به آرامی عاشق لحظه های مرگ شدم

گناهم چه بود که چشمم به در خشک شد
و در پاسخ به نعره های سرخ آتش روحم خاکستر شد

مگر تقصیر من بود که مهمان ناخوانده لبخند را دزدید
و به جای مهره های آبی ساز تنهایی کوک کرد

مگر تقصیر من بود که آسمان گستاخ شد و بیابانها پرآب شدند
مگر تقصیر من بود که شگون عشق در بندهای مزاحمت آمیز گذشته مهر و موم شد.

2007-04-28T11:44:00.000+03:30

چشم ها معصوم می مانند
و دلها پر حرف ...

آغوش ها خالی از امنیت لحظه
دستها لرزان از معاشقه تیغ و شاهرگ.......

دلتنگی ها پناه می گیرند در حادثه عشق
درد ها هق هق می کنند در کنج تنهایی

و جام ها روزه مستی می گیرند

همین است که تردید های دنیا
به تعداد گستاخی چشمها تکرار می شوند
بسان فنجانهای لب پریده آرزو فراموش می شوند
و به رنگ لرزان ندانسته ها آرام می مانند

همین است سادگی بی کران و ناباورانه حدیث عاشق بودن
همین است لذت پابرهنگی بر لبه تیز حماقت
و عظمت بی فکری در نئشگی عبادت

آغاز و پایان این حکایت چیزی نیست جز
هذیانی زیبا از زندگی

2006-12-14T00:45:00.000+03:30

يه مدتيه فهميدم درختي كه به شاخه هاش دخيل بستم خيلي وقته كه از بيخ و بن خشكيده
نمي دونم اومدنم پيش تو حماقت مي خواست ، جسارت مي خواست يا عشق
به هر حال هر چي كه مي خواست ظاهرا" من همشو داشتم
پشيمون هم نيستم
پشيمون نيستم ازاينكه گذاشتم بفهمي .... همه چيزو
از اينكه تمام داشته ها و نداشته هامو گذاشتم كف دستم و با اعتماد به حجاب چشمات مشتمو باز كردم
از اينكه هر چي ناگفته بود.... گفتم
هر چي درد و دل بود.... كردم
هر چي راز بود.... نوشتم
از هيچ كدومش پشيمون نيستم
نمي دونم شايد اين از مهربوني تو بود كه قلبمو نشكستي و همه حرفامو گوش كردي ولي چون حرفي نداشتي بزني سكوت كردي
يا شايد هم از ساده لوحي من كه فكر كردم بايد جوابي بشنوم !
به هر حال خطائي نكردي كه بگم مي بخشمت (سكوت كه گناه نيست )
گناه تو نبود
قسمت اين بود
من هم اعتراضي ندارم
.....
به هر حال الان ديگه هيچ فرقي نمي كنه
من اومدم....... چون نمي خواستم فراموش بشه
اومدم كه نذارم فراموش بشه
اومدم كه اين كارما رو تموم كنم ..............
ولي انگار روزگار زودتراز من مهر و موم خاتمه رو به اين قضيه زد
و به فراموشي سپرد
من و
تو رو
.........
....
.................
اي....................
..............اي.......................
انگار وقت گفتن اين جمله هم رسيد
( تو رو به خير ، ما رو به سلامت )

انگار سرزمين من براي پادشاهي تو زيادي كوچيك بود
به هر حال برات سرزميني رو آرزو مي كنم كه سعادتمندانه توش پادشاهي كني
كه شبها آروم بخوابي و زياد فكر نكني
كه ستاره ها رو بشماري و لبخند بزني
كه ببخشي كسايي رو كه لبخند رواز لبات دزديدن
و شاد باشي و نذاري كه دلت بگيره ( هر كي ندنونه من خوب مي دونم كه چقدر مهربونه )

آخرين حرفم :
برايت آرزو مي كنم
عشق را ، آرامش را و سعادت را
و تو را مي سپارم به هر آنچه نامش به تقديس اوست.

(براي اولين بار كامنتمو غير فعال كردم )
بعضي نوشته ها جاي هيچ حرفي ندارن ، بعضي حرفها هم جاي هيچ جوابي

2006-12-06T14:45:00.000+03:30

فراموش كردن نوعي از آزادي است
جبران خليل جبران

چند روزيه دارم به اين جمله فكر مي كنم

راست مي گويند
همه چيز در پيچهاي خوب و بد زندگي فراموش مي شود
زمزمه هاي نيمه شب
وعده هاي روز بعد
هم آغوشي هاي شبانه
حرفهاي عاشقانه
همه و همه در طيفي از رنگين كمان روزگار محو مي شوند

به تو حق مي دهم
كه ديگر نقابها را باور نكني
كه روزه سكوت بگيري و هيچ نگويي
كه سر تكان دهي و آه بكشي

به تو حق مي دهم كه عشق را در قمارهاي شبانه ببازي
و ديگر به تاس زندگي و ميدان بازي اعتماد نكني

به تو حق مي دهم اگر ورق ها را قبل از بازي بشماري
و كف دستها را ببويي

حق مي دهم كه جام را تا نيمه بنوشي
و الباقي رابه پاي نرگسهاي باقچه بريزي

حق مي دهم كه نوشته هايم را در آتش بسوزاني
و نامم را پشت درها جا بگذاري

همش مال تو
همه حقها مال تو

من ...
من چيزي نمي خواهم
ديگر
هيچ ......... نمي خواهم
هيچ

مي خواهم به هيچ اطمينان كنم

2006-11-20T17:38:00.000+03:30

و من از حادثه ديدارت باز گشتم
............

سفرم به دياري غريب بود و به زيارت چشماني آشنا
كه هنوز رنگ گندمزارش به محبت مي درخشيد و به بانگ پياله مست مي شد و به غزل ناگفته ها پر اشك
چشماني كه هنوز نه به دروغ آلوده بود و نه به نگاهي جسور
كه در فراراز پاسخها جا مي ماند در سنگ فرش كوچه ها
و غرق مي شد در تاريكي شبها

آخ و آخ
كه به نخستينم قسم خوردم
و به آخرينم توبه
كه نه به تكريمت آيم و نه به تحقير خود
كه ديگر نه در سكوت عاشق شوم
و نه در باران ديوانه
كه نه به دنبال پاسخ باشم
و نه در پي تصويرهاي بيگانه

من خوب فهميدم
درد را در فريادهاي بي صدا
و خوب ديدم
ترديد را در ويرانه نگاه ها
آنجا آينه ها خاك خرده اند و شمعها نيمه روشن
آنجا كليساها تنهايند
و رودها عاشق
گناهان فرسوده اند
و دلها بيقرار بخشش
ملكوتش نيمكتهاي خالي است
ووصالش پاييز برگ ريز

مي ترسم
مي ترسم از فراموشي تو
و هر آنچه نامش به تقديس توست
مي ترسم
از تنهايي خود
و هر آنچه در دستانم جا مي ماند
شك مي كنم
به هر آنچه دور مي شود و نا پيدا
و دلتنگ مي شوم براي سكوتهاي تو

ولي مي مانم
مي مانم در اين حس غريب
مي مانم در اين راز سر بسته
مي مانم و مي دانم
كه به باد اين سرزمين مي توان مومنانه عاشق شد و عارفانه عشق ورزيد.
مي توان برگ برگ پاييز را به سطر سطر نوشته ها سنجاق كرد
و غزل غزل به اعتراف عشق سرود.

2006-11-06T17:56:00.000+03:30

این روزها بهانه های نوشتن چه کودکانه مرا به بازی می گیرند
این روزها بهانه ام گنجشکان گرسنه اند و حجوم باد
این روزها بهانه ام دورنمای توست و غروب خورشید
آخ از این روزها
از این روزها
که تو در رنگ چشمانم گم می شوی
و من همچون کودکی معصومانه می گریم
و تو با اشهایم راحی سردی لبانم می شوی
...
آخ از این روزها که من غریبانه در رویاهایم گم می شوم
و صبحگاهان با امید نامت بیدار می شوم
و خوابت را نقاشی می کنم

نمی دانم می توانم تاب بیاورم یا نه !
نمی دانم وعده دیدار نزدیک است یا نه !
نمی دانم رویاهایم صادق اند یا نه !

نمی دانمهایم مرا در مردابهای سرد پاییزی گم می کنند
و مرا با تو تنها می گذارند
تو یی که
تویی که جا ماندی در من
تویی که ریشه دواندی در من
تویی که که تمامیتت معنا شدی در من

باور کن ...
حرفهایم را باور کن...
نوشته هایم را باور کن...
آمدنم را باور کن.

که چیزی غریب مرا به سوی تو می آورد
مرا وعده دیدارت است
مرا مژده چشمانت است

تو را قسم می دهم
به هر آنچه مقدس می خوانی
که برای یکبار هم که شده
لحظه ای با من باش
لحظه ای باش و به من بیاموز که
می توان سیلی های باد را تحمل کرد
که می شود نگاه غریبه ها را تحمل کرد
که می شود ماند و ناله نکرد
که می شود عشق را اعتراف کرد
که می شود گفت
و
بگو

بگو که مسیح من اشتباه نمی کند
بگو که دیگر جای میخها بر دستناش درد نمی کند
بگو که از آسمانها برایم فرشته وار دعا می خواند
بگو که اتاقم را از تجاوز تنهایی دور می دارد
بگو که مرا می بخشد به تو
به تویی که هنوز معصومانه از دوردستها می نگری به من
منی که هنوز کم دارم تو را
...
...
می بینی !
حرفهایم تمامی ندارد
پس نقطه ای نمی گذارم بر پایانش

2006-08-21T14:41:00.000+03:30

آنگاه كه موجها در بستر دريا هوس راني مي كنند و عقربه ها دروغگو مي شوند
آن زمان كه نگاهت آرام مي لرزد بر اندام بي حجابم و زمزمه هايت جسورانه طواف مي كنند مرا

ناگهان
چه........ برازنده عشق مي شوي

و من چه وا مي مانم از بكارت دستانت !
و چه بيگانه مي شوم با غير تو
و چه ميترسم از رفتنت
و حه جي مي كنم نامت را
و
مي شكنم و كافر مي شوم
وقتي
تو را طعنه مي زنند
وقتي سكان را از دستت مي گيرند
وقتي بر عشقت خط و نشان مشكي مي كشند
وقتي تو را به چهار ميخ مي كشند

2006-08-13T12:52:00.000+03:30

خنجرت را از گلوي اين عشق بردار
دست تو نه مي تواند به خون اين عشق آلوده شود
نه به تازيانه نگاه من

من هنوز ياد دارم
من هنوز درد دارم

من هنوز مي دانمت
چنان كه دستانم خار را
و چشمانم گندم زار را

دستت را رها كن
بي راهه من بغض چشمانت را اشك مي كند
دستت را رها كن
تعبير اين خواب تو راپريشان مي كند
دستانم را تنها بگذار
از شعر غم آلودم بگذر

سوگند كه به بدرقه ات بي ناله مي آيم
كه به پاس تنهايي تمام راه را آيه مي خوانم
كه ستاره مي چينم و سكوت مي كنم
كه گم مي شوم و.....................

جاي خالي ات را آبي مي كنم.

2006-08-05T14:04:00.000+03:30

لحن سردت به خواب آمد
دستهايت به بدرقه زلفم
تعبيرش آيه سفربود
و نشانش لبهاي به هم دوخته شب

آرام بمان
آرام تر
هبوت كوير
زيبايي دروغين سراب است
و
آبرها هم
قصه پيري آسمانند

قاصدك ها در راه گم مي شوند
وسوسه جاده
عشق را هم به بازي مي گيردچه رسد به پيك سپيد پوش ما

خوابها
در انتظار تعبير
فراموش مي شوند

2006-07-22T15:02:00.000+03:30

جاده خاكي باريك
سربالايي كه به تپه ختم ميشه
سمت جنوبي تپه به دره سرسبزي مي خوري كه تا نيمه توي مه قوطه وره

كلبه ييلاقي كوچيك چوبي
يادته؟
هميشه وقتي به شكل قفل درش فكر مي كرديم ياد كارتون ها مي افتاديم
هميشه مي گفتيم ........ مثل بهشته
با دو تا پنجره

من تو كلبه تنها بودم و تو پشت كلبه روي اون كنده نشسته بودي و به دره خيره شده بودي
نخواستم صدات كنم
چند دقيقه اي نگات كردم احساس كردم يه چيزي داره منو ميكشه بيرونه كلبه
اومدم پيشت
ولي نگاتو از دره بر نداشتي ، همون جوري آروم و ساكت داشتي دره رو نگاه مي كردي ، دره اي كه اونقدر ها هم معلوم نبود ، مه مثل يه پرده روي عمق دره خودشو رها كرده بود، نميزاشت بفهمي عمق دره چقدره !
نشستم كنارت و .............
نخواستم خلوتتو خراب كنم براي همين حرفي نزدم
سكوت
.
.....
چند دقيقه اي گذشت
يه نفس عميق كشيدي و نگام كردي
حالمو پرسدي ..
منم نگات كردم ، لبخند زدم و گفتم خوبم.
ادامو درآوردي
خوبم...................................
بعد بغلم كردي و گفتي بيا پيشم ببينم...
محكم بغلم كردي يه نگاه به من .... يه نگاه به دره
لباتو آروم تكون دادي بدون صدا ...... دد وو سسس تتت ددد ااا ررر ممم
لبامو تكون دادم ( به تقليد از تو و بدون صدا ) مممم نننن مممم
چند دقيقه اي نفهميدم چي شد .... بعد كه چشامو باز كردم ديدم هنوز تو بغلتم ، پشت كلبه
پاشودي و نشستي روبروم ، روي زمين
گفتي : دفعه آخري نيست كه با هم ميايم اينجا ولي دفعه بعد احتمالا" خيلي ديرتر ميشه ، مي دونه كه ؟
نگات كردم و گفتم : اووهم مي دونم
گفتي : شايد يه كم دير بشه ولي بر مي گردم
نگات كردم و گفتم : اووهم
گفتي : خوبي؟؟
گفتم : اووهم ... و چشمام مثل اون دره غرق شد تو اشك
گفتي : چشمات خيلييييييييي خوشگله (يادمه چه جوري خيلي مي گفتي )
نگات كردم
نگام كردي و اداي ناراحت بودنمو در آوردي و دو سه بار پشت سر هم مثل من گفتي : اوهم اوهم اوهم !!
نگات كردم
نگام كردي و گفتي : ببخش ......... و پاشدي رفتي طرف درختا
يادته اون سنگ بزرگ ، زير درخت ، رو سرآشيبي ، جاي هميشگيمون
مي دونستم از مواقعي بود كه مي خواستي تنهاباشي
پا شدم و برگشتم تو كلبه
چند دقيقه بعد اومدي تو ، رو صندلي نشسته بودم ، كار خاصي نمي كردم
تا اومدي تو فهميدم گريه كردي ، چشمات ……… چشمات
لبخند زدي و با چشمات اشاره كردي به دستت كه پشتت قائم كرده بودي
گفتي : اگه گفتي...................
دستتو آوردي بيرون ، (گل سفيد ، همون گل سفيد دم در، اسمشو نمي دونستيم يه جور گل كوهي بود فكر كنم ! ) اومدي طرفم ، بلندم كردي
گل و دادي بهم
شروع كردي به زمزمه: يه بوس.. يه بوس.. يه بوس
ابروهامو انداختم بالا گفتم نه.....نه.... نه...
بعد پريدم تو بغلت و لباتو بوس كردم
لبات رو لبام بود گفتي : دوست دارم ، بر مي گردم
بر مي گردم
لبام رو لبات بود گفتم : دوست دارم ، مي دونم
مي دونم

گذشت اون روز
و تو رفتي

منتظرم
مي دونم يه كم ديگه بايد صبر كنم
بهت قول دادم منتظرت مي مونم
بهم قول دادي كه مياي
و ما باور كرديم همديگرو
باور كرديم از راه رسيدن همديگرو

2006-07-02T16:03:00.001+03:30

نه من خالق آن نقش بودم
و نه تو شاعر آن شعر

نه آن كلام دروغين بود
و نه آن نگاه بي بهانه

روي باز گردان
گمان كن كه نديدي
و نيستي تا ببيني

كه نه من به اندازه آسمان تو آبي بودم
و نه تو به قدر سادگي من زميني

نه وسوسه اي بر جاي بود
و نه ريسماني رقصان

فقط جا ماند
از ما
در آن سرزمين
چيزي چنان
كه يك بار بيشتر جا نمي ماند .

2006-06-17T14:35:00.000+03:30

ختم شد
آيه عشق

پاك شد
واژه پير

لال شد
ساز دروغ

نيست شد چون قاصدك
دور شد همچون نفس
خجل از درد تو بود
باريد از آه وهوس

مرگ شد ققنوس پير
گم شد در آتش
ذكر شد در شبها
محو شد از چشمها

2006-05-20T11:30:00.000+03:30

من
تو را
پيش از آنكه اتفاق بيفتي
شعر كردم
و قبل از آنكه ببينم
عاشق شدم
آخ.....................................................................
آخ از آن روزها
كه تو هنوز اسمي نداشتي
ومن
براي ناميدنت
خلق شدم

و خوابت را نقاشي كردم

همان شد كه اكنون
حقيقت عريان نبودنت
ذكر مطلق تنهايي ام شد
و
قدوس نامت
راز سربسته نگاهم .

2006-05-11T08:42:00.000+03:30

تند باد عربده جو
و هق هق آرام مردي از ياد رفته
توهمي كه به تنهايي در اين دنيا مي چرخد

خوشا آنان كه راه او را مي پيمايند
و براي پروردگار شعر مي خوانند.

2006-05-07T19:35:00.000+03:30

باورش سخت است

باور تمام شدن

2006-04-10T15:01:00.000+03:30

اين برهوت درد است
وسوسه عاشق شدن امانت نمي دهد

مسيح من

اين تاج زجر جايش بر پيشاني معصوم تو نيست
دستان مهربانت را از ميخهاي صليب جدا كن
و
اين دار مقدس را با عروجت به ما بسپار

……….

مرا
در پناهت گير
دلم
در آغوشت مؤمنانه زوزه مي كشد

2006-04-03T09:47:00.000+03:30

عجب روزگاري است
ماه سرخ دچار بركه پير است و ديوار دچار پرسه هاي پيچك هوس باز
كبوتر دچار گنبد مقدس است و نرگس دچار دست عاشقان
جاده دچار ردپاي دلشدگان است و من هم دچار وعده ديدارت

2006-03-11T11:02:00.000+03:30

اين بهار حادثه وار از تو مي گويد
و وسوسه بودنت را در بكارت غزل ها مي خواند
همه آسمان جاي پاي تو است
تو ، من را عاشق مي كند
تو ، من را با بي تكراري در هر لحظه تكرار مي كند
تو ، من را در هذيان ياسهاي سفيد قاب مي كند
و من را در معراجي عميق وا مي گذارد
اي خفته بر بالين زندگي
خواب عميقت مرا غرق ابهام مي كند
اين حال من بي توست.

من عاشق است.

2006-03-06T15:43:00.000+03:30

دهانت را مي بويم
مبادا گفته باشي دوستت دارم
دلت را مي بويم
مبادا شعله اي در آن نهان باشد

2006-02-28T11:51:00.000+03:30

چه دردمندانه عاشق چشمانم شدي و
چه بي كسانه به سرزمين سادگي هايم آمدي
كه من چه آرام در دنيايت جاي گرفتم
و چه ساده نفهميدم ‌، لحظاتي كه من از لذت بودن در آغوشت پادشاهي مي كردم
تو از درد زخمي كه سينه ام را بر آن مي فشردم بي صدا اشك مي ريختي
ولي مرا محكم تر و عميق ترو زيباتر به خود مي فشردي
و كهنگي آن درد را با آهي آبي در گوشم زمزمه مي كردي
و براي فرو دادن اين درد لبانم را به مهماني لبانت مي بردي
تا در وسعت آبي ها زجر حقايق را فراموش كنيم
چشمانت را بر مستي چشمانم بستي
تا موجهايش گونه هايم را خيس نكند
چه استوار زير آوار ناگفته ها خرد شدي
چقدر از راه خسته بودي و
چه بي كلام شكايت كردي
چه كم خنديدي
و چقدر درياوار دوستم داشتي.

2006-02-26T12:57:00.000+03:30

هميشه بايد بدانيم چه موقعي به آخر كار رسيده ايم.
كه قلم بر زمين بگذاريم
كه ساز را به گرد و خاك كنج اتاق بسپاريم
كه سكوت را جايگزين معاشقه حروف كنيم.

2006-02-25T09:42:00.000+03:30

وقتي از تو حرف مي زنم نمي توانم اسمت را آسان به زبان بياورم
انگار حصاري بر دور لبانم مي تني كه نامت را به خونم آغشته مي كند
هر وقت اسمت را آواز مي كنم ، حروفش حسي را در من تزريق مي كند
انگار كه از ابتدا به دنبال اين حس كشفهايم را به پا كرده ام
ولي
اين بار در پرسه هاي بهاري ام
نامت را در لابه لاي كتابي پيدا كردم
كه بارها و بارها در ورقهايش سايه تو را ديدم
كه ديگر مي توانم جاي خالي نوشته هايم را با قافيه بودن تو پر كنم .

زهيرم پيدايت كردم.

پ.ن. كتاب زهير اثر پائولو كوئليو

2006-02-22T15:51:00.000+03:30

مگر مهم است كه فاصله بين ريل هاي قطار دقيقا" چقدر است !
چه زياد...................... چه كم..... ادامه مي يابند بي آنكه هرگز به هم برسند.

(مانند دنياي موازي من و تو)

2006-02-18T11:07:00.000+03:30

اينكه من ساكتم و هراز گاهي صدايي نه چندان قابل فهم از دنيايي ديگر به لبانم سرك مي كشد چيز تازه اي است
اينكه من چشمانم را به زيبايي ها نوازش مي كنم و ديگر در پي واژه ها نمي دوم هم عادت جديدي است
چه دستم به آنها برسد و چه نرسد ، چيزي از اين روياي شيرين كم نمي شود
سادگي كلام مست را به بوي تند حقايق ترجيح مي دهم و لبخندم را بي هيچ بهانه اي قهقهه مي زنم
ديگر برايم فرقي نمي كند شبها او را خواب ببينم يا خير .............. ولي نه، حقيقت ندارد
روياي ديدارش مانند بغض كودكانه اي معصومم مي كند ولي نمي گذارم با اشكهايم از روياهايم سفر كند، بگذار بگويند ديوانه شده ام ، بگذار بگويند معناي زندگي را در دنياي مجازي ام لگد مال كرده ام ، بگذار بگويند ...
چيزي از اين واقعيت كم نمي شود
واقعيتي كه در پژواك حقيقت مجالي از جنس عشق در صندوقچه زندگي ام انداخت .

2006-02-14T13:43:00.000+03:30

بايد پيش برويم تا كسي را بيابيم كه براي ديدار با ما به دنيا آمده است.

2006-02-05T16:11:00.000+03:30

اين بغض را بگذار به حساب جاي خالي آن ستاره
بگذار بر جاي خالي مخاطب اين نامه
كه هيچ كلامي خود را فداي شكستن اين سكوت نمي كند
پس اين نامه را با بي كلامي ها آغاز مي كنم

اي ...................
نگو كه خط بين ملك و ملكوت را
به خم ابرويم باخته اي
كه باورم نمي شود
و
نگو كه وعده هايت را
به نيت ديدن فرشتگان فراموش كرده اي
كه آسمان پر از فرشته است
و من پر از تنهايي

اين حجم كبود را ببين !
جاي نگاه مظلومانه توست
كه ديگر رخسارم را خجل نمي كند
كه ديگر دلم را با بيقراري ها جادو نمي كند
كه ديگر اين زجر را شيرين نمي كند
باور كن نمي كند............
..................
...........
نمي دانم عمر ديوانگي هايمان كي به سر آمد
كه تو آن را به نذر عاقلانه ها
اين چنين بر دخيل محراب آويختي

ولي بگذار بگويم
آنچه از دستانت كندي و بر گردنم آويختي
تسبيحي از ناگفته هايي بود
كه با چشمانت وصيت كردي.

2006-01-14T15:04:00.000+03:30

اين همان ميز قمار است
نوبت بازي توست
بگذار از اول بگويم
مي دانم چه در دستانت داري
پس نداشته هايت را وعده نده
باور نداري بگذار بگويم
يك بي بي دل
يك آس مشكي
و
خداي من چه مي بينم
جوكر
..............
تا حالا او را در بازيهايمان نديده بودم
اين همان نشاني است كه يك عمر به بهانه اش به قمار نشسته ايم
.............
ورقهايمان را روي ميز مي گذاريم
و با لبخندي عميق يكديگر را نگاه مي كنيم

نگاهي به ورقها مي اندازم
تو هم داري او را نگاه مي كني

يك جوكر خندان
كه تمام اين مدت در انتظار يك برد بود
يك برد عاشقانه.

2006-01-08T10:24:00.000+03:30

قافلهء عشق
همان قصه معاشقه درخت و تبر است
همان حديث عشوه باد بر رخسار سرمازده نرگس است
همان نيزه بي سر، برسر غرور عاشق است

اين پيوند
حتي ابليس را هم
پنهاني به باده اي ازعشق ميهمان مي كند.
اين همان وصيت مسيح است .
همان رنگ شيرين اسارت
همان بي تابي مسافر غربت

قامتي بلند
جاده سرنوشت راتا كف دستانت متينانه طواف مي كند
سايه اي كه بر لوح قسمتت نقش مي بندد قدمهايش را محكم بر سرزمينت مي گذارد

مشتت را باز كن
كه شاهزاده اين قصه در بند بند انگشتانت چمبره زده است .

ساقدوشي سرمست
قداست اين عشق را
بر كنده پرنقش زندگي
مهربانانه حك خواهد كرد.

باور دارم كه اين چنين است .

2006-01-04T09:55:00.000+03:30

هر پيوند تنها آزموني است تا تو را براي پيوند غايي ، براي عشق غايي آماده سازد.
اين تمام چيزي است كه مذهبي بودن را وصف مي كند .

2005-12-31T12:10:00.000+03:30

پروردگارا

به من آرامش ده

تا بپذيرم آنچه را كه نمي توانم تغيير دهم

دليري ده
تا تغيير دهم آنچه را مي توانم تغيير دهم

بينش ده
تا تفاوت اين دو را بدانم

مرا فهم ده
تا متوقع نباشم دنيا و مردم آن مطابق ميل من رفتار كنند.

جبران خليل جبران

2005-12-28T10:30:00.000+03:30

ناله سازت بسان رعشه آهوي نيمه جان
سكوت قربانگاه را درهم مي شكند
مجالي ده تا
تاري از شالگردنت را به نيت عروجت به گيسوانمان بياويزم
تا ببيني چه زيبا گيسوان پريشانم را
با نامت آراسته ام.

2005-12-24T09:30:00.000+03:30

روز تولدت چیزی اینجا نوشته نشد
شاید حتی نمی خواستم این حسو با کسی قسمت کنم
می خواستم توی دنیای خودمون
محکم محکم بقلت کنم و بهت بگم چقدر دلم برات تنگ شده
روز اول زمستون
.................
روز تولدت نتونستم بیام پیشت
یه روز دیر شد
جاده بهشت شلوغ بود
همه داشتن برای عید آماده میشدن
درختهای کاج رو ترئین می کردن
به گوشه های ستاره ها روبانهای رنگارنگ می زدن
ناقوس های بهشت رو برق مینداختن
برای همین دیر رسیدم
ولی می دونستم روز تولدت تنهات نمی زارن
یه عالمه گل ، شمع ، روبانهای گره زده
نشون میداد مهمون داشتی
.......................
هدیه امسالت یه بقل گل رز قرمز ، یه عالمه تولد مبارک
یه دنیا عیدت مبارک
یواشکی چند قطره اشک
و مثل همیشه نم نم بارون.

به اندازه رنگ بال پروانه های بهشتی دوستت دارم
......................................................... .

2005-12-21T12:28:00.000+03:30

یاد دارم
شب یلدار را دوست می داشتی
و آن را به نشان آمدن روز میلادت
با شکوه ماه کامل جشن می گرفتی
و در کاخها پای کوبی می کردی

یلدایی دیگر آمد
با هندوانه های سرخ و شیرین
با یوسفی رقصان در غزلهای حافظ
و با آواهای سپید زمستان

شاید دیگر در بین دوستانت
بانگ یلدای ات نپیچد
و دغدغه های خریدن هدیه
این شب را برایمان کوتاه نکند

و من می دانم
آن بالا
تسبیح زندگی را در دستان مهربانت
با ذکر خوشبختی ام می چرخانی
و با همان لبخند سبزت
رازی لطیف و زیبا
در شاه بیت فال امشب برایم می خوانی
و لبهایم را به بوسه ای شیرین
از طعم هندوانه های بهشتی مهمان می کنی.

یلداترین عشق من ، شب یلدایت مبارک .

2005-12-18T12:47:00.000+03:30

هوا سرد است
بوته های پنبه لرزان
کوهها متفکر
قله ها مغرور
و من تنها

چه دلنشینانه
سرمای زمستان را به تنهایی استقبال کردم
و چه عاشقانه این جای خالی را
به رخ خاطرات با تو بودن کشیدم

دلم آغوشی گرم می خواد
دلم نجوایی آرام می خواد

.هوای دلم بارانی است

2005-12-12T12:51:00.001+03:30

چشمانم را وعده دیدارت می دهم
این جاده را تا خلوتگاه تنهایی ام مستانه طواف می کنم
و کلبه کوچکم را در مهی از حقیقت غرق می کنم
برایم فرقی نمی کند دریا سرخ است یا سفید
من آبی هایش را عاشقانه در قمار باخته ام
وتاس های زندگی را
به ریسه های بید مجنون آویخته ام
تا آسوده سرزمینم را بیابی
قول می دهم
دیگر مست نمی کنم
دیگر از عشقت سرم را به ستو نهای بهشت نمی کوبم
دیگر به معصومیت چشمان آهو قسم نمی خورم
دیگرحتی ذکرهم نمی گویم
قدمهایت را محکم بر مرزهای سرزمینم بگذار.

2005-12-07T11:51:00.000+03:30

من از آن روزها مي گويم
از آن روزهايي كه تو در قطعه هاي شكسته ي آينه
به دنبال حوري هاي آسماني بودي
و من در ويرانه هاي قديمي اين شهر
آجرهاي پير را
به خرد ديوارهاي بكر تنهايي ام مي دادم
از روزهايي كه تو را در فالم مسافري مقدس خوانند
كه خواهد آمد و بي وداع خواهد رفت
از آن روزهايي كه ديرنشينان ستارگانمان را جفت خوانند
و ماه را گواه بر عشقمان قرص كردند
از همان روزهايي كه بهار زندگيت را عاشقانه به يادگار گذاشتي
و سفري غريب به دياري بي فصل كردي
از همان موقعي كه از تمام بودن ها بريدي و هست شدي
و از همان شبي كه رفتي و براي هميشه نيست شدي

2005-12-03T16:16:00.000+03:30

این جای پا
این ساز شکسته
دردی به حالم دوا نمی کند
این تکرار بی رویه
این فریاد های عاشقانه
هیچ خفته ای را بیدار نمی کند

چشمهایمان را ببندیم
صدای سکوت را بشنویم
این حلقه آخر است
حلقه اول این زنجیر
سرش جایی بهتر گرم است

2005-11-29T15:03:00.000+03:30

سایه ای
در تاریکی اتاق
بر دیوار خاطره ها
طعم بوسه آخر معشوقش را حک می کند
و کنج این خلوتگاه
دختری
تیر خاطراتش را با کمان نگاهش به سوی دیوار سوق می دهد
سایه این نگاه را می شناسد
این چشمان خمار
لذت نئشگی بعد از دیدار را
برای یک عمر برایش به یادگار گذاشت
اکنون از پس این فاصله ها
سایه می خواهد دختر را در آغوش بگیرد
می خواهد بگوید حضور بی جسمش هر روز بر این دیوار می رقصد
و با ریتم هق هق گریه اش زیباترینها را می سراید
می خواهد بگوید
گرچه صلیب خاطراتشان
با روشنایی چراغ محو می شود
ولی هلال نگاهشان
در آسمان زندگی جاودان می ماند .

2005-11-25T18:57:00.000+03:30

كوهها آبستن اندوهند
و درختها پيشكش بهمن هاي اشك
دستت را به من ده
حصاري بايد ساخت
جاده عشق را
زائري در راه است
اين شاهراه را زندگي بايد كرد
مسرور باش
صداي قدمهايش نزديك است.

2005-11-19T20:31:00.000+03:30

در خلوت دارالمجانين
جام ها را
به سلامتي نخستين حقيقت
و با سوداي جاودانگي
بلند خواهند كرد
برخيز ...
عشق را مستانه در آغوش بايد گرفت
وقت تنگ است
هوشياري را با بالهاي مستي پرواز بايد داد .

2005-11-14T20:20:00.000+03:30

ببين كه ما را مي سرايند
و جوهر را با غزلهاي عاشقانه ما به خزد كاغذ مي دهند.

نوشته زير قلم كسي است
كه مهربان گونه حامي روزهاي سردم بود
و فرشته وار دستان لرزانم را در تنهايي فشرد
به اندازه تمام مهرباني هايش دوستش دارم و سپاسگزارم.

اينجا در سرابه گلهاي پرپر
و در پژمردگي سرخ گلهاي هميشه عاشق
در هاي هاي گريه كبوتران مهاجر
در دلمردگي ناجوانمردانه دقايق
دختري مي گريد بر ترسايي عاشق
مسيحاي من عاشقي را به تو مي سپارم
كه دستانش از هم آغوشي با خارهاي گل سرخ دچار وجد مي شوند
و اشكهاي سرخ رقص كنان از سرانگشتانش مي چكند
زيرا براي كسي مي گريند كه تمام ابهت و صلابتش را عاشقانه به خاك امانت داد
او اينك با خاك سرد زمزمه هاي عاشقانه سر مي دهد
و خاك از اين همه عشق و صفا گرم مي شود
مسيحاي من امانتي به تو مي سپارم و نيك مي دانم امانت دار عاشقي هستي.

2005-11-12T11:52:00.000+03:30

آمدم به ديدارت
مطمئن از اينكه خواهي باريد
كه اين راه را تا خانه ات باراني خواهي كرد
تا بوي خاك نم خورده ي اين جاده مژدگاني آمدنم را از تو طلب كند
تا اين قاصد بانگ آورد كه من قدم بر نمي دارم پرواز مي كنم
تا تو
تا حضورت
با آغوشي پر از گلهاي سرخ
كه براي پر پر شدن برسينه خاك لحظه شماري مي كنند
و دلشان براي جاي پاي فرشتگان تنگ است

از پس خاك سرد
دستان بادگونه ات را
همچون بيدي مجنون
به دورم تنيدي
تا لحظه اي در كنار بودنت
طعنه اي بر سنگ زنم
و سجده اي بر خاك
تا در خلوت اين خانه بهشتي لبي تر كنيم
ودر دنياهاي موازيمان
سرمستي ديدارمان را در تلألو عاشقانه چشمهاي يكديگر جستجو كنيم
اكنون سهم تو از عشق من
معاشقه گل سرخ و خاك است
زمزمه باد و برگ است
بوسه اشك و لبخند است
به ابهت همين صليب مرمري قسم
به اندازه معصوميت نگاهت دلم برايت تنگ است
و به همان سكوت ابدي ات سوگند
عطر بهشتي نفست را بر اين سنگ سرد مي بويم
و حقيقت زندگي را با بالهاي فرشتگان پرواز مي دهم
و باران گونه تكرار مي كنم
من تو را عاشقم .

و مي دانم تو نيز مرا عاشقي.

2005-11-08T09:43:00.000+03:30

آبي يعني قدمي محكم در دنيايي زرد
آبي يعني گرمايي در كف دست

آبي يعني كلامي موزون در وصف شقايق
آبي يعني رازي لطيف درنگاه عاشق

آبي يعني حسي عميق از جنس دريا
آبي يعني ديدن تو در رويا

آبي يعني بوسه اي گرم از جنس باران
آبي يعني جاي پايي بر ختم كلام

آبي يعني سوت قطار ابدي در مرزهاي زندگي
آبي يعني توصيفي از ديوانگي

2005-11-05T16:28:00.000+03:30

تو در شيطنت چشمانم

تصوير معصومانه اي ديدي

كه بوسه ايمان بر پيشانيم زدي

و آغوشي پر از ناگفته هاي مردانه نثارم كردي

دستهايت از نواختن باز ايستاد

و بر لبانم زيباترين عاشقانه ها را سرود

قلمت با نوشتن بيگانه شد

و زمزه هايت مونسي شبانه پيدا كرد

سكوتت در قهقه هايم معنايي تازه گرفت

و لبخندت در پژواك وجودم دوباره متولد شد

اتاق خالي ات با هاشوري از بودنم پر شد

و خماري ات در عطر گيسوانم هشيارانه شيدايي ات را فرياد كرد

كه عاشقانه هايمان را فرشتگان بخوانند

و بدانند

تو همه گفته هايت را در من

و همه اعتقادم را در خود معنا كردي

تا اين چنين

قلم برقصانم

و از بودنت بگويم .

2005-11-03T12:51:00.000+03:30

هوا
هوا بارونيه
مثل اون روزايي كه بودي
يادمه
وقتي اومدي تو زندگيم اون روز باروني بود
وقتي براي اولين بار ديدمت هوا باروني بود
هر وقت رفتيم بيرون اون روز باروني بود
هر وقت حتي اسمتو مي آوردم چند قطره از آسمون مي چكيد
و بالاخره روزي كه رفتي ، اون روز هم بارون اومد ....

تابوتت بر دوشها سنگيني نمي كرد
و كسي سفرت را باور نمي كرد
تو را با معطرترين رايحه بدرقه كردند
و با روبانهايي بر تابوت معنايت كردند
روبان سبز نشان سبزي زندگي
و روبان قرمز نشان سرخي عشق
و تو پيوند اين دو را بر سينه ات تا قعر خاك بردي
و جايت را به زيباترين خاطراتت بخشيدي
تا با به ياد آوردنشان همچون باران آبي شويم

تو باراني ترين واقعه زندگيم بودي
و آبي تريم عشقم

من در خماري دوست داشتنت ماندم
و در ناباوري مرگت غرق شدم

يادت گرامي باد .

2005-11-02T10:23:00.000+03:30

چه فرقي مي كند
من از تو بنويسم
يا تو از من بخواني

من در اتاقت سرك بكشم
يا تو نوشته هايم را از بر كني

من خاطراتت را تكرار كنم
يا تو بودنم را تحسن كني

اين عشق در عمق فاصله
عروج مي كند
و در خماري دوست داشتن
جاودانه مي ماند

2005-10-29T21:26:00.000+03:30

اي كلام مقدس
طنين بي رنگت پنجره را مي لرزاند
و مهي از نفس گرمت شيشه ها را سرمست مي كند
پنجره را نمي توانم گشود
هوا سرد است
و شيدايي اين فصل وسوسه انگيز
دمت بومي ترسيم مي كند
كه انگشتانم را به اعتراف وا مي دارد
حرفي از من
نقشي از تو
و يادي از ما
اين شاهد گنگ را به كلام مي خواند
هر از گاهي از بي پرواييمان چشم مي پوشد
گاه عرق شرم مي ريزد از حرفهايمان
و گاه اشكي از اندوه
شايد به بهانه اين قطرات
مي خواهد چيزي بگويد
تا دوست بداريم نقشها را
و باز كنيم پنجره ها را
كه اين دم گرم كند خانه مان را .

2005-10-27T20:19:00.000+03:30

تو عارفانه به بار عشق نشستي
و درويشانه از ناز چشمانم گذشتي .

2005-10-26T22:11:00.000+03:30

اگه مي گم رفته
اگه مي گم ديگه نيست
اينا شعر نيست
اينا احساس كاذب بر باد نيست
تعبيري از سراب نيست
رويايي شبانه و اندوهي ساختگي نيست
اين حضور بي جسم اوست
اين صداي بي كلام اوست
شايد نشويد يا نبينيد
او در پيچ و خم اين حروف خود نمايي مي كند
و بر تك تك كلماتش بوسه مي زند
هيچ گاه از او پيامي نخواهيد ديد
نظري نخواهيد خواند
جنس او هم جنس فرشتهاست
رنگش ساده تر از ماست
ولي بدانيد خاتم تمام نوشته هايم نفسي از اوست .

2005-10-23T15:01:00.000+03:30

نگاه كن
ببين
دستهايم خالي است
كف دستانم سرزمين قلندر تنهايي است
كه بر خطوطش آدمك سرنوشت در دوراهي عشق ميگساري مي كند
به كبودي شاهرگم سوگند
چيزي از تو پنهان نيست
به همان جرعه آخر قسم
مست نيستم
باور نداري
نوشته هايم را بو كن .

2005-10-21T22:26:00.000+03:30

گلي كه بر لبه پرتگاه مي شكفد
آگاهانه به دره مي نگرد
با شبنمهاي صبحگاهي چشمانش را به خماري مي آرايد
و با ديدين خورشيد گونه هايش گلكون مي شود
سقوط را در زيبايي صعود مي بيند
كه برايش پژمردگي در دشتي سبز هم آواز سقوط در دره اي سنگ است
پس او را بر فراز كوه حكمتي است
تا كوهنورد خسته را مسخ عظمت خالقش كند .

2005-10-19T21:59:00.000+03:30

تو همچون بي خوابي نيمه شب
مرا شاعر كردي

2005-10-18T12:32:00.000+03:30

اركيده وحشي را
مژده لاله معصوم مي دهي
تا افسونگري گل سرخ را فراموش كند!!؟
به گمانم در اشتباهي .

2005-10-15T21:37:00.000+03:30

چون هميشه معصوم و باوقار
وجودت را تا افقها گسترانده اي
تا با آغوشي باز پذيراي عشاقت باشي

سخني دارم ....
سلامي از دورستها
بوسه اي از جانب دوستان
و حرفي چند از دل تنگ

اي درياي آبي
آرزوهايمان را با موجهايت نوازش كن و آرامشي به اندازه عمق زندگي به آنها عطا كن
بگذار همچون تو بدانيم ساحلي آرام حامي روزهاي طوفانيمان است
و موجهاي متلاطم را آغوشي از سكوت در انتظار
بگذار شيدايي ات را بنگريم
كه گر غروب با گويي سرخ عاشقت كرد
سحرگاهان تو را معشوقي بخشيد از جنس طلوع
پس ما را وعده سپيده دمي ده
كه عاشقانه نامت را فرياد زنيم .

2005-10-11T10:55:00.000+03:30

اين چنين است كه آسمان و زمين
از ازل تا ابد
چشم در چشم يكديگرند

زمين رنگ چشمان آسمان را مي پرستد
و آسمان رازهايش را به قلب خاك مي بخشد

گاهي آسمان مي گريد
و زمين مي خندد
كه با آب و گل تنديسي از زندگي بسازند .

2005-10-09T19:24:00.000+03:30

لبها را بايد بوسيد
آغوشها را بايد پذيرفت
زمان مي گذرد
دير خواهد شد...

2005-10-06T10:35:00.000+03:30

اي اميد آبي من
دستهايم را بگير
و مرا آرام آرام
عشق بياموز
تكه اي نان
به نشان زندگي در دامنم بگذار
و ابخند كنان پژواكي از محبت زمزمه كن
نقشي از عالم بر هفت رنگش رسم كن
كه رنگين كمان از هر سمتي بر آيد
به همان زيباييست .

2005-10-05T09:40:00.000+03:30

رنگ چشمانت مرا به جنگ می طلبد
چشمانت را نبند
صلح نمی خواهم

2005-10-02T12:57:00.000+03:30

اِشق من با الف است تا فرياد زند غير ممكني در او نمي گنجد .
و عبديت من دچار دورِ بي پايان و تكرارنشدني عين است .
توحفه من واوي اضافه به دوش مي كشد كه تو آن را به يادگار گذاشتي .
اينها را گفتم تا بگويم :
توحفه تو از سفر بي بازگشتت عبديت اشقت بود .

2005-10-01T12:22:00.000+03:30

گویند هر شعری را شاعری است
که بر پای قافیه ها خیمه زده است

مرا شعری است گمنام
که هرچه بر در خیمه اش کوبیدم ، کس پاسخ نگفت
گویی شاعرش گنگ است و او را توان سخن نیست
گویند هزاران زائر به دیدارش آیند و با نیتی بر درش کوبند ولی او پاسخ نگوید
در عجبم که چگونه نواختی ای کافر عاشق
که در بر تو گشود
تو به دیدارش رفتی و گنگ برگشتی
و من ندانستم چه دیدی و چه شنیدی
که زبان بر بستی

روزه سکوتت مبارک .

2005-09-29T21:18:00.000+03:30

نواي غم انگيزي است
چوپاني در صحرا مي نوازد
گله اي باد بر دورش در طوافند
دارد براي بادهايش ترانه مي سرايد
هر باد بر سرزميني سفر خواهد كرد
خواهد وزيد و ترانه اي را خواهد دميد
و تو آخرين ترانه اي بودي كه آن چوپان سرود
پس ني لبكش را بر تو بخشيد
و ترا با ترانه ات راهي سرزمين من كرد
تو آمدي و وزيدي
و من مسح آن بادي شدم كه با دستهاي مهربانش ني لبك خالقش را به هديه آورد
تو دميدي و رفتي .......
واكنون من مي نوازم وغزل غزل به يادت مي سرايم
همه شعرهايم براي توست
همه حرفهايم به ياد توست
اين ني لبك توحفه توست
و اين عشق خاطره توست .

2005-09-27T20:49:00.000+03:30

آن وقت كه بودي سقف ها آبي بود
پرده ها آبي بود
ديوارها آبي بود

اكنون كه نيستي همه جا سفيد است

تو تمام آبي هاي مرا بردي
و آبي ها از زندگي ام حذف شد

آسمان من بي رنگ است
درياي من شيشه اي است

آن همه آبي را براي چه مي خواستي

شايد مي خواهي باران شوي و بر من بباري

هوا آفتابي است
دعا كنيد باران ببارد .

2005-09-25T11:20:00.000+03:30

حباب ها عمر کوتاهی دارند
زیرا
اسیر هوای درون خویشند .

و من هم اسیر غرورم بودم ، غروری که گاهی ناب ترین لحظات زندگی ام را قربانی خود کرد . و در نبردي نا برابر مرا با عشق آزمود . من مغرورانه از تار و پود تكبر حصاری به دورعشق تنيدم و عشق را در زندان وجودم و در قعر هستي ام حبث كردم و همراه با کلید قفل این زندان با گامهای بلند راهی ساحل تنهایی شدم . بر صخره ای بلند ایستادم و با نگاهی به بی کران دریا آماده پرتاب کلید شدم که ناگهان زمزمه ای از درون گفت : پشیمان خواهی شد !
ولی بلافاصله غرورم این چنین پاسخ داد : پشیمانی جزوی از زندگی است .
عشق گفت : مرا آزاد کن تا خوشبختت کنم .
غرور گفت : من نیازی به تو ندارم .
عشق گفت : انسان بدون عشق مانند دوری باطل است .
غرور گفت : ولی عشق خطا کار است و مشکل آفرین .
عشق گفت : عشق حقیقتی است زیبا ، واقعیتی است انکار ناپذیر .
غرور گفت : ولی جدایی حقیقتی است تلخ و واقعیتی است ویرانگر .
عشق نالید و آهی کشید .
غرور قهقه بلندی سر داد و رو به عشق گفت : و تو چون همیشه مغلوب من خواهی شد .
سپس فرياد زد : کلید را به آب بسپار .
عشق آخرین سخنانش را این چنین آغاز کرد .
"من به همراه روح الهی در تو دمیده شدام ، آنگاه که مرا انکار کنی خدایت را انکار کرده ای و هرگاه مرا زندانی کنی روحت را حبث کرده ای . تو مرا به دریای فنا خواهی سپرد ولی روزی دوباره مرا فریاد خواهی زد و من باري ديگر در زندگیت قدم خواهم گذاشت و تو پذیرای من خواهی بود و این راز من است" .

زیر نور ماه کلید همچون آخرين ستاره چشمك زن برقی زد و خود را تسلیم خواسته ام کرد ، سپس در بستر دریا جای گرفت و بهمراه موجهای متلاطم در آبي ها ناپديد شد .
و این چنین شد که کلید عشق من در آبهای تنهایی گم شد .

سالیان سال گذشت ... و من تنها و بی همسفر جاده زندگی را طی کردم تا اینکه ...

غروب یک روز پاییزی در دشتی پهناور در حالی که زیر درخت بید نشسته و نگاهم به دور دستها بود و نسیم پاییزی ملایمی صورتم را نوازش می کرد، چشمانم را بستم و در تاریکی درونم احساس اندوه غریبی کردم . وجودم مملو از احساس تنهایی بود ، انگار چيزي كم بود كه هيچ چيز كاستي اش را جبران نمي كرد . ناگهان صدای خش خش برگها مرا از رویاهایم بیرون کشید ، خرد شدن برگها گواه آمدن کسی را می داد قدمهایش شمرده و هماهنگ بود ، نزدیک و نزدیک تر شد تا اینکه صدای پا جای خود را به سکوت و زوزه باد داد .

با تردید چشمانم را باز کردم و در تاریکی روشنی هوا تو را در برابرم دیدم .
از جا برخواستم .
غریبه ای بودی از دیاری نا شناخته
چشمان آشوبگرت با نگاهی معصومانه همچون فریادی در سکوت بی غرارم کرد .
رازی در چشمانت موج می زد که مسخم می کرد ، ناگهان برق چشمانت مرا به یاد خاطره ای تلخ انداخت ، به یاد برق کلید عشق زیر نور مهتاب ، داستانی دور ، گذشته اي فراموش شده که همیشه از به یاد آوردنش بیم داشتم .

نگاهم را دزدیدم... توان خیره شدن در چشمانت را نداشتم ، خود را ابتدای جاده ای می دیدم که انتهایی نداشت همچون بازیی که برنده و بازنده ای نداشت .
برای لحظاتی نه چندان کوتاه به چهره ام خیره شدی و لبخند پر معنایی نثارم کردی ، سپس چند قدم به عقب برداشتی و هنگام دور شدن گفتی :" برو و جستجو کن هرگاه یافتی به اینجا باز گرد و من راز نگاهم را فاش خواهم کرد "
به دنبالت دویدم و پرسیدم : در جستجوی چه باشم به دنبال کدامین گمکرده باشم .
تو در حالی که دور می شدی گفتی : به ندای قلبت گوش فرا ده او تو را به گمکرده ات خواهد رساند .
و دور شدی ، دور و دورتر

من تنها شدم همچون گذشته ...
در خیال تو به راه افتادم. جادوی کلامت مرا با خود می برد... تا بي كران ها ..... قدم بر می داشتم ولی نمی دانستم در پی چه هستم تا اينكه خود را بر صخره ای رو به دریا یافتم .
صحنه آشنایی بود ، گذشته ای تلخ با خاطراتی بی رحم .
نا خودآگاه اشکهایم جاری شد ، قرص ماه خود را به زیر دستان ابرها کشاند و چهره پوشاند و گذشته همچون باد بی رحمی تازیانه ای به صورتم افکند و یادآور غرور پوچم شد .
آهی کشیدم و با صدای بلند شروع کردم به گریستن و فریاد زدم : ای غریبه با کدامین راز به سراغم آمدی که این چنین بی غرارم کردی ، من آواره یافتن چیزی شدم که نمی توانمش یافت . تو گذشته اي را تكرار مي كني كه من را به ياد آوردنش سودي نيست !
نا گهان صدای آشنايي در وجودم طنين انداخت : روزي مرا فرياد خواهي زد و من باري ديگر در زندگيت قدم خواهم گذاشت و تو پذيراي من خواهي شد !
كلماتي آشنا كه هيچ گاه فراموش نشده بود ...........
با صدايي لرزان خطاب به عشق اين چنين گفتم .
نداي قلبم مرا به اينحا آورد و من در نهايت نا اميدي نجوايي از تو شنديم اما چگونه كليد قفلت را به دست آورم در حالي كه آن را در دريا افكندم .
عشق گفت تو خود آن درياي بي كراني فرزندم پس برو به نزد همان دليلي كه تو را به اينجا كشاند .

و من مات و مبهوت دوباره به زير درخت بيد بازگشتم .
مي دانستم بايد منتظرت بمانم ، ايستادم و دشت را از نظر گذراندم ، منظره دشت ييرتر مي نمود و برگهاي اندكي بر شاخه ها به چشم مي خورد و باد سوز بيشتري داشت .
آمدنت را حس كردم ولي نه از صداي پايت بلكه از نفس گرمت .
با نگاه آشوبگرت مرا به خود خواندي و با آغوش گرمت پذيراي خستگي سفرم شدي و با نجوايي در گوشم خواندي : تبريك مي گويم تو عشق را يافتي .
و من در حالي كه سرم را بر سينه ات مي فشردم گفتم : ولي دو چيز را هنوز نمي دانم راه دستيابي به كليد عشق و راز نگاه تو .
مرا محكم تر به خود فشردي و ساكت شدي ضربان قلبت طنيني سر داد كه :
" راز نگاه من كليد عشق توست ... "
سرم را از سينه ات جدا كردم و نگاهم را با نگاهت سوق دادم .
آنگاه كه در سياهي چشمانت وسعت سرزمين عشق را يافتم و در تپش قلبت راز ناگفته ات را فهميدم و با برق نگاهت راه زندگي را يافتم لبخندي بر لبانم نقش بست و خود را رهاتر از هميشه حس كردم .
تو مرا گرمتر و گرمتر به خود فشردي و با دستانت وجودم را طواف كردي چشمانم را بستم و لبهايم را بر لبهايت سوق دادم ، تو با مهرباني و عشق پذيراي بوسه ام شدي و هنگامي كه چشمانم را باز كردم در ژرفاي چشمانت پادشاهي عشق را بر سرزمين وجودم يافتم .

تو با نگاهت قفل اسارت وجودم را باز كردي و با بوسه هايت عشق را همچون كبوتري پردادي تا در آسمان ابديت جاودانگي آزادي را حس كند .

2005-09-21T22:33:00.000+04:30

باز ياد تو نرگس ها را آبي كرد
باز خيال تو چكاوكها را بي ترانه كرد
غم نبودنت همچون پيچكي بر تنه زندگي پيچيد
و باز جاي خالي ات ني لبك چوپان را بي ناله كرد

اي رخت بربسته از هستي
در كدامين نيستي به دنبال هستي ات باشم
در كدامين ميخانه را زنم
سراغ كدامين ساقی را گيرم
نشان كدامين مجنون را دهم
راز كدامين مكتوب را خوانم
كه هر چه بنگرم ‎و هر چه بجويم
تو همان جاي هميشگي هستي
در عمق وارونگي روحم
در تار و پود همان نقشي كه ناتمام ماند ولي شاهكار شد
مي دانم ...
مي دانم ...
نبايد جايت را به كسي بگويم
مي دانم مي خواهي تنها باشيم
بدان هيچ كس تو را نخواهد يافت
تو را نخواهند ديد
تو را نخواهند فهميد
ولي من هستم.......... با تو .

2005-09-18T12:05:00.000+04:30

نمی دانم چه حکمتی است که تو در لحظه لحظه ثانیه ها ضرب می شوی
با تمامی خوبیها جمع می شوی
از تمامی بدیها کم می شوی
و در ابدیت زندگی تقسیم می شوی .

2005-09-13T23:34:00.000+04:30

اي بي وداع رفته
بي توشه , بار كدامين سفر ابدي را بستي !

اي ترساي مصلوب , از كدامين تبار آمدي
كه اين چنين عاشقانه رستگار شدي

مرا چگونه مست كردي اي ساقي نالان
كه مستي ام رسواي عالمم كرد

من تشنگي ام را در سراب چشمه سارانت سيراب كردم
در ميان آبي هاي آسمان به دنبال سرخي عشقت گشتم
و در شب هاي تاريك به دنبال سايه حضورت قدم نهادم

من معناي بودنت را در اشكهاي دختري يافتم كه به ياد ياري , بر در كفر و شكر يادگاري نوشت
در وسعت بي واژه ها , عمق واژه هاي ناگفته ات را يافتم
در تلخي يك فنجان قهوه , حقيقت بودنت را چشيدم
در شيريني قطره اي عسل , لذت دوست داشتنت را فهميدم
و در رويايي دست نيافتني , تعبيري از بدست آوردنت يافتم

من در نبودنت همان صلت قصيده اي شدم كه شاملو آن را آوازه كرد
در وصالت همان يوسفي را يافتم كه حافظ وعده داد
و در فراقت همان زمستاني را خواندم كه اخوان به مسيحاي جوانمردش يادآور شد .

2005-09-12T00:01:00.000+04:30

مرا تو آن آوازي كه
نغمه خوانش گنگ آواره اي است
كه ديوانه وار از كويم گذر كرد
و بر بي غراريهايم سرود.

2005-09-09T21:20:00.000+04:30

و مرا گويند بنويس
و آنها نمي دانند كه قلم تمام نوشته هايم در دست تو است
و نمي دانند كه تو رفتي
و نمي دانند كه جا ماند
جا ماند و سكوت را به ارمغان آورد
و تو قلمم را به يادگار با خودت بردي
تا خودت بنويسي
و شبها همراه فرشتگان در خوابم آن را زمزمه كني
..................

و گويند در بهشت جوهر هيچ قلمي تمام نمي شود .

2005-09-07T23:51:00.000+04:30

و من حادثه وار دلتنگت شدم .

2005-09-07T23:44:00.000+04:30

و من اشكهايم را بر جاي خالي ات باراندم
زانوام را بر خاكي كه تو ديگر بر رويش نيستي كوبيم
تنهاييم را با كسي قسمت نكردم
تا در تنهايي خاطراتمان را مرور كنيم
من لحظه لحظه نفسهايت را شنيدم
من صدايت را شنيدم
من
........
دلم داره مي تركه
حالم بده
خيليييي

2005-09-05T23:36:00.000+04:30

حتي نوشتن هم جسارت مي خواهد
و من احساس مي كنم كم كم دارد جسارتم ته مي كشد
ولي تا دلتان بخواهد حماقت هايم زياد مي شود
ساعت پنج صبح كلاس ثبت نام مي كنم (اونم چي ايروبيك )
وسط نقاشي خلاقيتم خودش را به در و ديوار مي كوبه و يه نت موسيقي از وسط تابلويي كه كلي دارم با دقت نقاشيش مي كنم مي گذرونم .
خودمو به يك ليوان شراب مهمان مي كنم و مست از سرخي اش كاغذهاي زرد كتاب يادداشتهاي ويكتورهوگورو ورق مي زنم
و .................... و....................
نمي دانم ............ دارد چه مي گذرد بر من
؟؟؟

2005-08-31T15:49:00.000+04:30

ای کاش همچون ابر بهاری تمام اشکهایم را نثارت می کردم ، که از آن سیراب شوی تا شاید در شوری اشکهایم ، تلخی لبخندم ، وسعت سکوتم و خطای عشقم مرا در می یافتی .
ای کاش تردید را در چشمانت می دیدم ، ای کاش سکوت را بر لبانت می خواندم .
ای کاش غرور را در کلامت و عشق را با سفرت می فهمیدم .
ای کاش یادت قلمم را از نوشتن باز نمی داشت و کاغذ نامه هایم را خیس نمی کرد .
ای کاش نامت صدایم را نمی لرزاند و یادت غمگینم نمی کرد .
غمم شیرین و لبخندم تلخ است ، صدایم آرام و دلم طوفانی است ، فکرم آزاد و ذهنم مشغول ، بازوانم باز و آغوشم خالی است .

روزی نگاهت مرا از فرش تا عرش می برد ، از خشکی بیابان تا سبزی جنگل ، از زردی پاییز تا آبی دریا و عاقبت از عشق تا ابدیت .
ولی
تو دور شدی .... هر چه گام برداشتم تا احساست کنم دورتر شدی ، در پییت تا انتهای دشتها پا نهادم ، از عظمت کوهساران گذشتم و بر بیکران دریاها روان شدم ، و در انتها خود را تسلیم سکوت صحرا دیدم . در سرگردانی برهوت عشق همچون معجزه ای در برابرم نمایان شدی ، همچون فریادی بودی در سکوت صحرا ، با لبخندی آشنا سرسختی عشقم را تحسین کردی ولی ناگهان اشک در چشمانت حلقه زد و بر گونه هایت چکید .
چشمانت گویای رازی بود.... ولی قادر به درکش نبودم ، اشکهایت بر خاک بیابان سقوط می کرد ولی قادر به تسخیرش نبودم .
دلم لرزید ... پاهایم سست شد ... دستهایم بر صورتت لرزید و اشکهایت پاک شد ، ولی افسوس که آنگاه تصویرت سراب شد .

تو دیگر سراب شدی ......!

زانوانم بر زمین کوبید ، دستهایم بر خاک فرود آمد
قلبم بر سینه ام کوبید و اشکهایم بر جای اشکهایت فرود آمد
بر جای اشکهایمان گلی رویید و عشق بوجود آمد
باد بر گلبرگها کوبید و مشکلات پدید آمد
گل پرپر شد و جدایی به میان آمد .

2005-08-29T12:31:00.000+04:30

تولدم بود
ولی تو نبودی
فکر می کردم بهترین هدیه ام را از تو خواهم گرفت
ولی تو نماندی
..................
نبودنت را باور نکردم
ندیدنت را باور کردم

ای کاش خوابت را می دیدم
تا در خواب هدیه ای از بودنت می گرفتم
نفسی از تو بهترین هدیه است
صدایی از تو زیباترین بخشش است

دلم برای بودنت تنگ است ........

اکنون دریا آرام است
دیگر آن باد نمی وزد
از موج خبری نیست

ای باد دیوانه
چقدر در گوش موجها خواندی
که از بی قراری ات سر بر سخره کوبیدند

من بر کدامین سخره بکوبم
دلتنگی نبودنت را ...

دلم برای بودنت تنگ است.

2005-08-28T17:21:00.000+04:30

خوب من بزرگ شدم
یا بزرگ تر.............

از تمامی دوستانی که تولدم رو تبریک گفتن واقعا" ممنونم
کلی کادو ، کلی تبریک ، کلی لبخند ، کلی کارت ، کلی ماچ
انسانها همدیگر را دوست دارند ، حتی اگر ندیده باشند، حتی اگر نشناخته باشند
چون می دانند یک روح در آنها دمیده شده است
...

2005-08-26T10:28:00.000+04:30

22
سال پيش در چنين روزي من پا دراين دنيا نهادم

لبخند

.............

2005-08-23T11:19:00.000+04:30

یکی از اتفاقاته باحالی که ممکنه بیافته اینه که
تو خیابون تنها راه میری
یهو یه جک یادت میاد
یه جوکی که یکی از دوستات با لحن فوق العاده باحالی برات تعریف کرده
و یهو خندت می گیره
هی می خوای نخندی نمیشه
آخر سر کم کم شروع می کنی به خندیدن
تا حدی که میشه گفت قه قهه می زنی
همین جوری تنهایی می خندی واقعا" نمیشه گفت چقدر لذت داره.............

برای من این اتفاق خیلی می افته و هیچ وقت هم نمی تونم خودمو کنترل کنم ................
ولی باحالتر از اون قیافه آدمهاییه که از روبه رو دارن متعجب بهت نزدیک میشن .........

2005-08-20T13:04:00.000+04:30

ماهی می خواست بره مهمونی
چرخی زد بین خزه ها و عروسهای دریایی که ببینه چی می تونه پیدا کنه برای خوشگل کردنه خودش
یه کم دورتر چشمش افتاد به یه چیز بزگ ، خیلی قول پیکر قبلا" هم مشابشو دیده بود ولی هر چی نگاش کرد یادش نیومد چیه ...
آروم بهش نزدیک شد ، رفت نزدیکتر سلام کرد... ولی شی قول پیکر جوابشو نداد
چشمهای بزرگشو چند بار باز و بسته کرد
دورش چرخید ............ شی تکون نمی خورد ...... شاید خواب بود
شی مثل یه ماهی قول پیکر بود ، کلی سوراخ و حفره رو بدنش بود ، میله های بلندی رو سرش بود با یه سری پارچه های سفید ..................... کلی هم طناب و خرت و پرت اطرافش بود
آها ......................... یادش اومد
یه کشتی .... یه کشتی غرق شده ...........
تجربه نشون میداد که از توی کشتیها چیزهای خوبی میشد پیدا کرد
خاطراتی از آدمهای دنیای خاکی ......... بیرون از آب همه چی خشک و سنگینه ، ولی توی آب همه چی سبک و خیسه ماهی اینو خوب می دونست و توی اتاقش پر بود از یادگاریهایی که کشتیهای غرق شده براش به هدیه می آوردن ، اون دلش می خواست دنیای خاکی رو ببینه ولی خوب نمی تونست اگه از آب خارج بشه دیگه اجازه ورود بهش داده نمیشه .
گردنبند های رنگارنگ ، گوشواره های مرواریدی ، قاب عکسهای فرسوده ، سکه های فلزی و خیلی چیزهای دیگه چیرهایی بود که همیشه از توی کشتیها جمع می کرد.

رفت تو کشتی ، زمان زیادی از غرق شدنش نمی گذشت ..... همه چیز هنوز بوی دنیای خاکی رو میداد ، داشت بین اتاقها چرخ میزد ، وارد یکی از اتاقها شد ..... پر از وسایل جور وا جور بود ، همین جوری که داشت بین اونا وول می خورد و زیر لب آروم آواز می خوند و با پیچ و تاب دادن بدنش از بینشون رد میشد یهو چشمش افتاد به یه بطری ....... یه بطری شیشه ای که توش یه کاغذ بود ........... نظرش جلب شد ، بیشتر ماهیها کنجکاون ولی نمیزارن کسی اینو بفهمه ...به اطرافش نگاه کرد و همین که دید هیچکی اون طرفا نیست رفت سمت بطری ..........
... باید کشف می کرد اون کاغذ چیه ............ به زور بطری رو کشید بیرون و کاغذ توشو در آورد ....
خوندن بلد بود ............

به تو که نامه را می خوانی

بدان که از آسمانها تا زمین
از کران تا کران
و از آبی تا آبی
عشق را گستراندیم
تا که هستها باشند و عاشق شوند
و بروند و عاشق بمانند
این هستی را رازی بزرگ آبستن است
که گر آشکار شود او را ابدی سازد
پس نه به دنبال عاشق باش و نه معشوق کسی باش
بدان که تو خوده عشقی
همه چیز عشق است
خورشید عشق است ، مهتاب عشق است
انسان عشق است ، دریا عشق است
باران عشق است ، غروب عشق است
و حتی ماهی کوچکی که درقعر اقیانوسها شنا می کند عشق است !
................................

ماهی چند لحظه با چشمانی خیره به کاغذ نگاه کرد
به بطری خالی
به حباب های دور و ورش
به لجن های ته کشتی
چند بار چشماشو باز و بسته کرد
و
و دیگه هیچ وقت آرزو نکرد تا دنیای بیرون از آبو ببینه

اون فهمید
خیلی چیزها رو فهمید.

2005-08-13T15:47:00.000+04:30

یکدیگر را دوست بدارید ، اما از عشق زنجیر مسازید .
بگذارید عشق همچون دریایی مواج میان ساحل های جانتان در تموج و اهتزاز باشد .
جامهای یکدیگر را پر کنید اما از یک جام منوشید .
از نان خود به یکدیگر هدیه دهید اما هر دو از یک قرص نان تناول مکنید .
به شادمانی با هم برقصید و آواز بخوانید اما بگذارید هر یک برای خود تنها باشید .
همچون سیم های عود که هر یک در مقام خود تنها است ، اما همه با هم به یک آهنگ متمرنمند .
دلهایتان را به هم بسپارید اما به اسارت یکدیگر ندهید .
زیرا تنها دست زندگی است که می تواند دلهای شما را در خود نگاه دارد .
در کنار هم بایستید اما نه بسیار نزدیک :
از آنکه ستون های معبد به جدایی بار بهتر کشند ،
و بلوط و سرو در سایه هم به کمال رویش نرسند .

جبران خلیل جبران

2005-08-09T10:14:00.000+04:30

می خوام بنویسم ولی نمی دونم از کجا شروع کنم و چطور بگم
اگه بودی می گفتی: از هر جا که می خوای و هر جور که می خوای شروع کن
از تو بگم یا از خودم ؟
دلم برات تنگ شده دیوانه من
انقدر تنگ شده که این درد داره خودشو می کوبه به دیوارهای قلبم ، داره فریا می زنه که بزار فریاد بزنم........ بزار نفس بکشم ...... بزار بیام بیرون ..........
دلم برات تنگ شده احمق من
حماقتهات ، دنیام رو انقدر قشنگ کرد که حاضر نیستم با هیچ چیز دیگه عوضش کنم
دلم برای صدات تنگ شده
لحن صدات مثل شراب مست دیوانه ام کرد ، نمی خواهم ترک مستی کنم .... نمی خواهم ...

دلم برای همه چیزت تنگ شده
برای صدای نفسهات زیر گوشم
برای دستهایی که دور کمرم قلاب می شد
برای لبهایی که با بوسه هاش ندایی از عشق می داد
برای خنده هایی که انگیزه خیلی از کارهای ناشدنی بود
برای بحث های فلسفیمون
برای خیابان گردیهامون
برای کارهای عجیبی که سوژه حرف زدن همه میشد
برای
برای
برای

دارم با یادت زندگی می کنم
دارم معتاد خاطراتت میشم
دارم خراب میشم

حالم بده .......... بد
کمکم کن . خواهش می کنم

2005-08-07T12:44:00.000+04:30

گاهی کسی را برای اولین یا دومین بار ملاقات می کنیم و بدون هیچ دلیلی خصوصی ترین ، حساس ترین و تنهاترین خاطرات و تجربیاتمون رو براش تعریف می کنیم

حس خوبیه ، یه جور حس سبکی ... مثل ادای دین

حس خالی شدن از حرف ها و پر شدن از سکوت شنونده

آدمها به هم اطمینان می کنند ، بدون ترس از قضاوت دیگران ، بدون خجالت از گفتن رازها

و گاهی هم به هم اطمینان نمی کنند.....

به نظر من اگه گاهی به کسی اعتماد می کنیم و احساس می کنیم میشه باهاش حرف زد اشتباه نمی کنیم

انسانها یه ناخودآگاه جمعی دارن ، برای همینه که یه روز پا میشی و بدون هیچ دلیلی احساس ناراحتی و بی حوصلگی میکنی دلیلیش را پیدا نمی کنی ولی

شاید جایی دور در سرزمینی دیگر انسانی غمگین است ، غمها و شادیها درک می شوند

با همه خصوصیات باورکردنی و نکردنی اشرف مخلوقاتن ، کاریش نمیشه کرد....

2005-08-03T12:42:00.000+04:30

مگر می شود آدم فقط یک بار عاشق شود ... عشق ابدی فقط حرف است. پیش می آید که آدم خیلی خاطر کسی را بخواهد اما همیشه وقتی آدم فکر می کند که دلش سخت پیش یکی گرفتار است یکدفعه ، یک جایی می بیند که دلش ، ته دلش برای یکی دیگر هم می لرزد ، اگر با وفا باشد دلش را خفه می کند و تا آخر عمر حسرت آن دل لرزه برایش می ماند ، اگر بی وفا باشد می لغزد و همه عمرش عذاب گناه بر دلش می ماند. هیچکس حکمتش را نمی داند .... یکی را باید انتخاب کند ، فرار ندارد ...

از کتاب .....

2005-08-01T16:17:00.000+04:30

گاهی وقتها نگاهی
لبخندی ، سکوتی
ما را در بی نهایت ها غرق می کند

و ما آن نگاه را می خواهم
طالب صدایش می شویم
عابد وجودش می گردیم

آنگاه که می خواهیم در آغوشش بکشیم
قدمی به پشت بر می دارد
و تاکید می کند که
نمی توان دست یافت
نمی توان ........

دلیلیش را نمی گوید
چون می داند روزی آن را خواهیم یافت

آنگاه که پاسخ را یافتیم
فقط می نگریم
باور کن ..........

2005-07-31T11:42:00.000+04:30

به شکم خوابیده بود رو زمین و دستها و پاهاشو باز کرده بود
پرسیدم چی کار می کنی ؟
نگام کرد و گفت : کره زمینو بغل کردم .................

2005-07-29T21:55:00.000+04:30

از ره شكوه رفتم شاكر شدم
از ره مسجد رفتم ترسا شدم
از ره خنده رفتم گريان شدم
از ره معشوق رفتم عاشق شدم
مسلم معشوق بودم ترساي عاشق شدم

2005-07-28T09:54:00.000+04:30

دوست دارم در خیابان با خیال تو قدم بزنم
و چتر شکسته غمهایم را باز کنم
دوست دارم شاعر لحظه های سرخ باشم
و غزل غزل گریه کنم
حریم چشمهای تو قصه دنیای من
یک بهانه برای همه حرفهای من
مثل یک خاطره یک حدیث گنگ
قدرت گفتن همه شعرهای من ….

2005-07-26T15:27:00.000+04:30

می گن عادت میکنی به نبودنش
فراموش می کنی بودنش رو
وقتی نبینیش چهرش از ذهنت پاک میشه
تصویرش کم کم محو میشه
کس دیگه ای رو جایگزین می کنی
و…………………….
فکر کنم آدمهایی که این حرفها رو میزنن خودشون هم می دونن که
ما عادت به نبود کسی نمی کنین

به دوست داشتن خاطراتش عادت می کنیم
نه به فراموش کردن خاطراتش

2005-07-24T14:32:00.000+04:30

نشسته بودم رو لبه تخت
دراز کشیده بود ، کنارم
نگاش کردم ، نگام کرد
گفت : زیبایی ، دوست دارم که پیشمی
و من نگاهش کردم
گفت : متفاوتی ، دوستت دارم
و من نگاهش کردم
نگاهش رو لبهام داشت می رقصید
گفت : لبهات قشنگه ، دوست دارم ببوسمشون
........................
گفت : احساس می کنم اونقدر که من تورو می خوام تو منو نمی خوای .......... و ساکت شد
و دوباره گفت : ولی کاری می کنم که منو خیلی بخوای .... بهت قول می دم
و من لبخند زدم (می دونستم این کارو می کنه )

نشست و تکیه داد به دیوار و زانوهاشو خم کرد
زانوشو بغل کردم و سرمو گذاشتم رو زانوش
نگاهش کردم
اتاق ساکت بود
فقط من بودم و او...........
نمی خواستم وقت رفتن بشه
.................
بغلم کرد و لباشو لرزوند روی گردنم
نمی بوسید............. داشت عبادت می کرد
نفسش بوی عشق می داد
مست بود ...... مست عشق...... مست شراب..... مست زندگی...... مست لذت

اون به قولش عمل کرد......... کاری کرد که من هم اونو بخوام .........
فقط دمید
همین ............
دمید و من عاشق شدم

رازعشق فقط یک دم است
همین ...................

2005-07-23T15:10:00.000+04:30

میگن همه این دنیا یه توهمه !

2005-07-21T11:33:00.000+04:30

ماهیها اگه دهنشونو باز نکنن تو دردسر نمی افتن

ولی یه نکته ای اینجا هست
خرسها ماهیها رو با دستاشون می گیرن نه با قلاب ، پس باید ماهیها چی کار کنن ؟

تصورکنید یه ماهی خودشو کنترل کنه و دهنشو باز نکنه تا مبادا قلاب ماهیگیر به دهنش گیر نکنه ، بعد همین جوری که داره واسه خودش تو آب با دهن بسته قرو قمیش میاد . یهو یه خرس بگیرتش
......................
آخییییییییی نازه نه ؟

2005-07-16T16:06:00.000+04:30

به نظرتون ماهی چی فکر می کنه

وقتی بعد از یه شیرجه سرشو می آره بیرون از آب (البته آب استخر )

و می بینه دختری با سینه های بزرگ .....بدون هیچ نوع پوشش

با یک ناف بند براق و یک گوشواره زیر لب (بهش چی میگین ............)

و یه خالکوبی روی ستون فقرات با بدن چرب

داره نگاش می کنه .......؟

ممکنه تو همچین مواقعی ماهیها عاشق بشوند

حالا اگه ماهیش مونث باشه تکلیف چیه ؟؟؟

2005-07-09T00:21:00.000+04:30

مرا تو بي سببي نيستي
به راستي صلت كدام قصيده اي اي غزل؟
ستاره باران جواب كدام سلامي به آفتاب
از دريچه ي تاريك؟
كلام از نگاه تو شكل مي بندد.
خوشا نظربازيا كه تو آغاز كني !

پس پشت مردمكان ات
فرياد كدام زنداني است
كه آزادي را
به لبان برآماسيده گل سرخي پرتاب مي كند؟
ورنه اين ستاره بازي
حاشا
چيزي بدهكار تو نيست .

نگاه از صداي تو ايمن مي شود .
چه مومنانه نام مرا آواز مي كني !
و دل ات
كبوتر آشتي است
در خون تپيده به بام تلخ .
با اين همه
چه بالا
چه بلند
پرواز مي كني !

2005-07-09T00:06:00.000+04:30

ميگن عاشق بود
ميگم عاشق بود

ميگن زيبا بود
ميگم زيبا بود

ميگن ديوونه بود
ميگم ديوونه بود

ميگن مرده
ميگم زندست .

2005-07-08T23:35:00.000+04:30

يك آرامش گوسفندي
نياز دارم

2005-07-04T14:03:00.000+04:30

حجاب دریا

میرم کنار ساحل ، میشینم روی شنها به دریا نگاه می کنم ، آبی ... عظمت ..... بی انتها ..... موج .... آرامش
کم کم حوصلم سر میره .... می خوام پاشم که یاد حرف استاد می افتم

دریا یک ربع اول خودشو به کسی نشون نمی ده این قانون زندگیه دریا خودشو از چشم نامحرم می پوشونه .
اگه می خوای حقیقت دریا رو ببینی باید صبور باشی

دوباره میشینم ... منتظرم که حجابشو برداره ......
فلفسه حجاب دریا هم لابد اینه که هر کسی لیاقت دیدن و فهمیدن رازهاشو نداره .

زمان می گذرد ، و من هنوز خیره به دریا هستم
و کم کم می فهمم که اکنون دیگر فقط خود نیستم
اکنون تو هستی ، او هم هست
اکنون همه نیست ها، هست هستند

2005-07-03T10:28:00.000+04:30

می گن مرده
باورم نمی شه
او نمی میره

من نفسهایش را برهاله ام احساس می کنم
صدایش هنوز در گوشم طنین می افکند

هنوز دوستش دارم
باور دارم

2005-06-29T11:39:00.000+04:30

به معصومیت اولین نگاه اعتقاد دارم ، چون هیچ وقت اشتباه نمی کنه

وقتی برای اولین بار کسی رو می بینی و برای چند ثانیه کوتاه ، خیلی کوتاه پس چهرشو می بینی ، یه حس مثل جریان الکتریسیته از بدنت می گذره ، و دیگه هیچ وقت این تجربه تکرار نمی شه .

این معصومیت اولین نگاه می تونه خیلی به ما کمک کنه البته اگه یه کم راجع بهش عمیق فکر کنیم
ما از خیلی از حسامون سرسری می گذریم چون به قول خودمون کارهای مهم تری داریم .......

2005-06-29T11:20:00.000+04:30

آدم بزرگها خیلی منیت دارن .
من دانشجویم
من دکترم
من پولدارم
من مدیرم
من
من
من
این منیت هاست که نمی زاه اززندگی همون لذتی رو می بریم که یه کودک می بره
کودک منیت نداره
برای همین از لحظه لحظه زندگیش با آگاهی لذت می بره

2005-06-27T23:17:00.000+04:30

دقت كرديد وقتي كه مي شينيد و غروب را تماشا مي كنيد فقط از 30 ثانيه آن لذت مي بريد
اين 30 ثانيه كه خيلي كوتاهه و خيلي گذراست يك لحظه اوجه .
لحظات اوج زندگي ما سازنده ترين لحظه هان . در چند ثانيه كوتاه چيزي شكل مي گيره آنچنان با ارزش كه با هيچ چيز قابل مقايسه نيست .
تو هم در زندگي من لحظه اوج بودي .....كوتاه و گذرا .... غير قابل وصف و غير قابل مقايسه
همچون بادي آمدي و همچون باد رفتي
و فهميدم چرا آمدي ؟
تو با رسالت آمدي
با عشق آمدي
با سكوت آمدي
با آرامش آمدي
تا به من بفهماني مي توان عاشق بود
مي توان ديوانه بود
مي توان رها بود
اعتراف مي كنم تو راز جاودانگي را به من آموختي
و رفتي جايي كه ما از آن رانده شده ايم
.........................................

2005-06-24T17:12:00.000+04:30

انسان در چهارچوب جسم محدود نيست همانند باغ ها كه در چهار ديواري حصارها محصور نيستند .

2005-06-24T17:08:00.000+04:30

ارزش آدمها به چيزي نيست كه دارن
به اون چيزيه كه مي خوان داشته باشن